“ความสุขอยู่ที่ใจ 

 

แต่คนส่วนใหญ่ไพล่ไปแสวงหาความสุขจากที่อื่น

 

หลายคนใช้เวลาทั้งชีวิตเลือกเก็บก้อนกรวดมาสะสมไว้ กองเป็นภูเขาเลากา

 

จากนั้นเพียรเก็บเอาก้อนกรวดเหล่านั้นมาคั้นเอาน้ำหวาน

 

กลับต้องพบว่าเหนื่อยเปล่า

 

เพราะไม่เพียงแต่ในก้อนกรวดจะไม่มีน้ำหวานเท่านั้น

 

แม้แต่น้ำเปล่าๆก็ไม่มีอยู่เสียด้วยซ้ำ

 

กว่าจะรู้ว่าน้ำหวานต้องคั้นจากน้ำอ้อยหรือจากปวงบุบผาลดามาลย์

 

อายุก็ล่วงเลยเข้าวัยชรา

 

เสียดายพลัง เสียดายเวลา เสียดายโอกาส

 

ที่ถูกใช้ไปอย่างไร้แก่นสาร

 

สู้เหนื่อยยากลำบากแทบตาย กว่าจะพบว่า

 

ไม่มีน้ำหวานซ่อนอยู่ในก้อนกรวด

 

แม้เพียงหยดเดียว”

 

จากหนังสือ “ธรรมะสบายใจ” ว.วชิรเมธี